این پژوهش به طور خاص تورش های رفتاری مدیران در فرآیند تصمیم گیری را مورد بررسی قرار داده است. در حقیقت هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین بیش اطمینانی و بیش سرمایه گذاری و همچنین بررسی اثر هزینه های نمایندگی بر این رابطه است. برای این منظور از داده های 99 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زمانی سال های 1381 تا 1393 استفاده شد. آزمون فرضیه ها به کمک مدل های رگرسیونی لوجیت چند متغیره مبتنی بر داده های ترکیبی انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین بیش اطمینانی و بیش سرمایه گذاری رابطه معنی دار و مثبتی وجود دارد. بدین معنی که مدیران بیش اطمینان در فرآیند اتخاذ تصمیمات سرمایه گذاری نیز سرمایه گذاری بیش از حد خواهند داشت. همچنین هزینه های نمایندگی بر این رابطه تاثیر معنی داری دارد. یافته ها نشان داد که در شرکت های با هزینه های نمایندگی بالا در مقایسه با شرکت های با هزینه های نمایندگی پایین، رابطه قوی تری بین بیش اطمینانی و بیش سرمایه گذاری وجود دارد. در حقیقت تضاد منافع موجود بین مدیران و سرمایه گذاران منجر به بیش سرمایه گذاری بیشتری به واسطه بیش اطمینانی می گردد.

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین بیش اعتمادی مدیران، نااطمینانی تورم و بیش سرمایه گذاری است. جهت دستیابی به این هدف با استفاده از روش غربالگری 136 شرکت از جامعه پژوهش به عنوان نمونه انتخاب و در طی دوره زمانی 94-1390 مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور اندازه گیری بیش-اعتمادی مدیران از شاخص اعتماد بیش از حد مدیریتی، برای نااطمینانی تورم از تغییرات آتی در سطح عمومی قیمت ها و برای بیش سرمایه گذاری از تفاوت (به صورت باقیمانده رگرسیون) بین سطح واقعی سرمایه گذاری و سطح برآورد شده سرمایه گذاری استفاده شده است. فرضیه های پژوهش بر اساس رگرسیون چندگانه با استفاده از داده های تلفیقی مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان می دهد که بین بیش اعتمادی مدیران، نااطمینانی تورم و بیش سرمایه گذاری رابطه معناداری وجود دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

سرمایه گذاری یکی از فاکتورهای مهم و اثرگذار در رشد وتوسعه اقتصادی می باشد. تشخیص بهترین فرصت های سرمایه-گذاری درجهت کسب بازده مطلوب توقعاتی است که سهامداران وذینفعان از مدیران انتظار دارند. در این پژوهش مقوله سرمایه گذاری شرکت ها با در نظر گرفتن عامل نوسانات تورم وهمچنین تاثیر بیش اعتمادی مدیران برشدت یا ضعف این رابطه در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران مورد بررسی قرار گرفته است. جامعه پژوهش شامل 193 شرکت در بازه زمانی 94-90 می باشد. جهت آزمون بیش سرمایه گذاری در این پژوهش از مدل بیدل و همکاران (2009) استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد نوسانات تورم بر بیش سرمایه گذاری تاثیر ندارد. همچنین بیش اعتمادی مدیران تاثیر مستقیم و معنی داری بر بیش سرمایه گذاری داشته و از طرف دیگر بیش اعتمادی مدیران به عنوان عاملی تاثیر گذار در ارتباط بین نوسانات تورم و بیش سرمایه گذاری می باشد.

در این پژوهش، اثر سررسید بدهی و کیفیت گزارشگری مالی بر کم سرمایه گذاری و بیش سرمایه گذاری آزمون شد. کم سرمایه گذاری و بیش سرمایه گذاری به پیروی از مدل بیدل و همکاران (2009) و کیفیت گزارشگری مالی به پیروی از مدل دیچو و دیچاو (2002) اندازه گیری شد. نمونه آماری پژوهش شامل تعداد 219 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در دوره زمانی سال های 1388 تا 1392 است. نتایج نشان داد سررسید بدهی و کیفیت گزارشگری مالی اثر معنی دار و منفی بر ناکارایی سرمایه گذاری دارند. این آزمون به تفکیک در گروه مشاهده های مواجه با بیش سرمایه گذاری و در گروه مشاهده های مواجه با کم سرمایه گذاری نیز انجام شد. شواهد بیانگر این بود که کیفیت گزارشگری مالی اثر معنی دار و منفی بر بیش سرمایه گذاری دارد، در حالی که بر کم سرمایه گذاری اثر معنی داری ندارد. همچنین، سررسید کوتاه مدت بدهی بر بیش سرمایه گذاری و کم سرمایه گذاری اثر معنی داری ندارد. سایر نتایج نشان داد که جریان وجه نقد عملیاتی، قابلیت شهود دارایی ها و نوسان جریان وجه نقد عملیاتی اثر معنی دار و مثبت بر بیش سرمایه گذاری دارند؛ در حالی که نوسان فروش از اثر معنی دار و منفی بر بیش سرمایه گذاری برخوردار است. در ضمن متغیرهای عمر، فرصت رشد، گزارش زیان و اندازه شرکت رابطه معنی داری با بیش سرمایه گذاری ندارند. همچنین اندازه اثر معنی دار و مثبت بر کم سرمایه گذاری دارد؛ در حالی که فرصت رشد و قابلیت شهود دارایی ها از اثر معنی دار و منفی بر کم سرمایه گذاری برخوردارند. در ضمن متغیرهای عمر، جریان وجه نقد عملیاتی، گزارش زیان، نوسان فروش و نوسان جریان نقد عملیاتی رابطه معنی داری با کم سرمایه گذاری ندارند.

این نوشتار به بررسی برخی از جنبه های نظریه بیش و کم سرمایه گذاری می پردازد. بر اساس نظریه مزبور، از یک سو وجود جریان های نقدی آزاد به سبب نبود تقارن اطلاعاتی بین مدیران و سهامداران منجر به بیش سرمایه گذاری می شود و از دیگر سو وجود محدودیت در تامین مالی، به کم سرمایه گذاری منتهی می گردد. این تحقیق با استفاده از اطلاعات مالی سال های 1379 تا 1385 شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران به بررسی تجربی رابطه بین جریان های نقدی آزاد و بیش سرمایه گذاری و همچنین رابطه بین محدودیت در تامین مالی و کم سرمایه گذاری پرداخته است. نتایج تحقیق حاضر نشان می دهد که رابطه بین جریان های نقدی آزاد و بیش سرمایه گذاری مستقیم و به لحاظ آماری معنی دار می باشد. با این وجود، یافته های این مقاله حاکی از عدم معنی داری رابطه بین محدودیت در تامین مالی و کم سرمایه گذاری در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد.

مدیران بیش اطمینان احتمال و تأثیر رویدادهای مطلوب را بر جریان های نقدی شرکت بیشتر از واقعیت تخمین می زنند و آن را برای رویدادهای منفی کمتر از واقعیت ارزیابی می کنند. برخورداری از ویژگی بیش اطمینانی در مدیران بر نحوه شناسایی سود و زیان و مبلغ دفتری دارایی ها و بدهی ها تأثیر می گذارد. راهبردهای تامین مالی و سرمایه گذاری، دو راهبرد اساسی حوزه مدیریت مالی یک بنگاه است که مدیر در خصوص آنها بایدتصمیم گیری کند. لذا، هدف تحقیق حاضر بررسی ارتباط بین بیش اطمینانی مدیران، تأمین مالی داخلی و کارایی سرمایه گذاری در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد. برای آزمون فرضیه های پژوهش از مدل رگرسیون خطی چندگانه بر اساس داده های تابلویی استفاده شده است. نتیجه بررسی 140 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی بازه زمانی 1392 الی 1398 حاکی از آن است که بین بیش اطمینانی مدیران و کارایی سرمایه گذاری و تأمین مالی داخلی ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد. در واقع، زمانی که مدیران بیش اطمینان بوده اند، سرمایه گذاری بیش از حد کمتر بوده است. علاوه بر این، یافته های پژوهش نشان می دهد که بین بیش اطمینانی مدیران و کم سرمایه گذاری رابطه معناداری وجود ندارد.

هدف: یکی از مهم ترین تصمیم های پیشروی مدیران واحد تجاری و یکی از اجزای ضروری عملیات هر واحد تجاری، تصمیم های مربوط به تأمین مالی است. اتخاذ سیاست تأمین مالی بهینه توسط مدیران، نقش بسزایی در ریسک و ایجاد ثروت برای سهام داران دارد. هدف این پژوهش بررسی رابطه میان بیش اطمینانی مدیران بر تأمین مالی داخلی و بهره وری سرمایه گذاری است. روش: این پژوهش از نظر نوع هدف کاربردی بوده و جهت آزمون فرضیه ها با استفاده از روش حذف سیستماتیک، نمونه ای متشکل از 188 شرکت از بین شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی سال های 1391 تا 1397 انتخاب گردید و الگوی رگرسیونی چندمتغیره به روش داده های ترکیبی بکار برده شد. یافته ها: نتایج حاصل از آزمون فرضیه های پژوهش نشان داد بیش اطمینانی مدیریت بر میزان تأمین مالی داخلی تأثیر می گذارد و تأمین مالی داخلی نیز با بیش سرمایه گذاری و کم سرمایه گذاری مدیران در ارتباط است. همچنین، مدیران بیش اطمینان با افزایش تأمین مالی داخلی، کارایی سرمایه گذاری را کاهش می دهند. نتیجه گیری: ممکن است همواره میزان بالای تأمین مالی از محل منابع داخلی به صلاح شرکت و سهام داران نباشد. اعمال محدودیت هایی توسط سهام داران بر میزان تأمین مالی داخلی می تواند بر بازده شرکت تأثیر قابل ملاحظه ای داشته باشد. همچنین، رابطه میان استفاده از منابع داخلی و سرمایه گذاری مدیران با بیش اطمینانی آن ها ممکن است دو سویه باشد. با افزایش تأمین مالی داخلی و کاهش بیش سرمایه گذاری و افزایش کم سرمایه گذاری، ممکن است سود شرکت کاهش یابد؛ در این صورت میزان بیش اطمینانی مدیران با کاهش روبرو خواهد بود.

هدف هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط بین بیش اطمینانی مدیریت، تامین مالی داخلی و کارایی سرمایه گذاری شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. روش بدین ترتیب تعداد 130 شرکت برای دوره زمانی 1396-1386 انتخاب شد. کارایی سرمایه گذاری از طریق شاخص های سرمایه گذاری بیشتر و کمتر از حد اندازه گیری گردید. همچنین برای سنجش بیش اطمینانی مدیریت و تامین مالی داخلی به ترتیب از مخارج سرمایه ای و سود انباشته بهره گرفته شد. یافته ها نتایج نشان داد که بین بیش اطمینانی مدیریت و تامین مالی داخلی، ارتباط مثبت وجود دارد. همچنین بین بیش اطمینانی مدیریت با سطح سرمایه گذاری و سرمایه گذاری بیشتر از حد، ارتباط مثبت و با سرمایه گذاری کمتر از حد، ارتباط منفی وجود دارد. از سوی دیگر، نتایج نشان داد که بین تامین مالی داخلی با سطح سرمایه گذاری و سرمایه گذاری بیشتر از حد ارتباط مثبت و با سرمایه گذاری کمتر از حد ارتباط منفی وجود دارد. در نهایت یافته ها حاکی از آن بود که تامین مالی داخلی بر رابطه بین بیش اطمینانی مدیریت و سطح سرمایه گذاری تاثیر مثبت دارد و تاثیر تعاملی تامین مالی داخلی بر رابطه بین بیش اطمینانی مدیریت و سرمایه گذاری بیشتر از حد مثبت و معنا دار است، در حالیکه این رابطه برای شرکت های کم سرمایه گذار معنا دار نیست. نتیجه گیری وجود منابع داخلی، انگیزه مدیران بیش اطمینان در مصرف منابع جهت منافع شخصی را افزایش داده و موجب رفتارهای سرمایه گذاری غیربهینه می شود. این فرایند از طریق افزایش سطوح سرمایه گذاری انجام می پذیرد.